دیشب شاهد برگزاری مراسم افتتاحیه‌ی المپیک ۲۰۲۰ توکیو بودیم. این مراسم که با یک سال تأخیر و در پی مشکلات متعدد ناشی از بحران جهانی حال حاضر برگزار می‌شود، یک غافلگیری جذاب داشت؛ چند ساعت از برنامه با موسیقی متن بزرگ‌ترین و مهم‌ترین بازی‌های ژاپن همراه شده بود.
پنج شش سال پیش و حول مراسم اختتامیه‌ی المپیک ریو، رسما مشعل المپیک به دست ژاپن سپرده شده تا اقدامات لازم برای برگزاری المپیک ۲۰۲۰ توکیو را آغاز کند. در آن زمان به خاطر دارم که ژاپن ویدیویی تبلیغاتی برای المپیک ۲۰۲۰ ساخت و به نمایش گذاشت که در آن شینزو آبه، نخست‌وزیر وقت ژاپن، کلاه سوپر ماریو به سر گذاشت و رسما برای برگزاری المپیک ۲۰۲۰ توکیو اعلام آمادگی کرد.
در آن زمان، در عنفوان جوانی، مطلبی ناپخته روی همین وب‌سایت نوشتم و از اهمیت ویدیوگیم گفتم؛ اینکه ژاپن به جای تمرکز روی فرهنگ و تاریخ غنی خود، با سوپر ماریو به میزبانی المپیک می‌رود. در آن زمان گفتم که ویدیوگیم مهم‌ترین محصول فرهنگی ژاپن است که به تمام دنیا صادر می‌شود. همه‌ی آن‌ها را محض سرگرمی و علاقه به ویدیوگیم نوشتم و انتظار نداشتم دیشب با چنین اتفاقی روبه‌رو شویم.
مراسم افتتاحیه‌ی المپیک توکیو ۲۰۲۰ را تماشا کردم و به‌راحتی می‌توان گفت که اجراها در مقایسه با چند المپیک قبلی که دیده‌ام، حرفی برای گفتن ندارد. البته تقصیری بر گردن ژاپن نیست. مطمئنا بسیاری از برنامه‌هایی که ژاپن برای این رویداد در ذهن داشته به ثمر ننشسته‌اند و همین که المپیک ۲۰۲۰ در وضع فعلی دنیا برگزار می‌شود، خودش حرف و حدیث‌های زیادی به همراه داشته است. همان ماریو که می‌گویم در اولین ویدیوی تبلیغاتی المپیک توکیو ۲۰۲۰ حضور داشت، در برنامه‌ی افتتاحیه قرار نگرفته بود.
با این حال، بازی‌های ویدیویی بزرگ‌ترین بخش مراسم افتتاحیه را به خود اختصاص داده بودند. از چهار ساعت زمانی مراسم افتتاحیه طول کشید، حدود سه ساعت آن رژه‌ی ورزشکاران تمام کشورها بود و در تمام این مدت، موسیقی بازی‌های بزرگ ژاپنی در استادیوم نواخته می‌شد. ساده‌تر بگوییم، افتتاحیه‌ی المپیک ۲۰۲۰ توکیو چیزی نبود جز سه ساعت گوش دادن به موسیقی‌های ناب بازی‌های ویدیویی کلاسیک.

موسیقی کینگدام هارتس. به لطف حضور ایتالیا، ما دیگر بدترین لباس را بین رژه‌ی ورزشکاران را نداشتیم.
شنیدن قطعات فاینال فانتزی و سونیک و مانستر هانتر برای ما که بیشترین خاطرات را با این موسیقی‌ها داریم، واقعا جذاب بود. ما هم سه ساعت تمام موسیقی بازی ویدیویی گوش کردیم و در این میان هم دیدیم که از یونیفورم ورزشکاران خودمان بدتر هم پیدا می‌شود؛ البته فقط یکی.
لیست کامل قطعاتی که به هنگام ورود ورزشکاران پخش شدند، از قرار زیر هستند.
تمام قطعات توسط ارکستر ژاپن دوباره نواخته شده بودند و آهنگ‌های اصلی بازی‌ها نبودند. تمام موسیقی‌های پخش شده به هنگام ورود ورزشکاران از بازی بودند. جالب این جاست که خبری از بازی‌های نینتندو مثل ماریو و زلدا نبود. با این حال یک قطعه از سونیک شنیدیم.

موسیقی سونیک
به هنگام ورود ورزشکاران کشور خودمان هم یکی از آهنگ‌های معروفی سری کینگدام هارتس پخش شد؛ مجموعه‌ای که موسیقی‌اش آن‌قدر مهم و شگفت‌انگیز است که شخصا یک پادکست طولانی برای صحبت و گوش دادن به موسیقی‌های این بازی ضبط کرده‌ام. بروید آن را هم گوش کنید.
شاید بد نباشد نهایتا این را بگوییم که بازی‌های ویدیویی، بخش بزرگی از فرهنگ ژاپن هستند؛ طوری که گیمرهای این کشور سی چهل سالی است که سفت و سخت مشغول بازی کردن هستند. همین چند سال پیش و با تمام شدن عصر قبلی تاریخ ژاپن، نشریه‌ی ژاپنی فامیتسو یک نظرسنجی برای انتخاب بهترین بازی عصر «هیسی» ژاپن برگزار کرد و جمعیت عظیمی از کسانی که در نظرسنجی شرکت کردند پنجاه شصت سالشان بود.
خود بازی‌های ویدیویی به کنار، از همان دهه‌های هشتاد و نود میلادی، موسیقی بازی‌ها هم هم در ژاپن بسیار بزرگ بوده‌اند؛ طوری که آهنگسازهای بازی در ژاپن معروف هستند و چند ده سالی است که آلبوم موسیقی بازی‌ها، قدیم‌ترها روی نوار کاست و صفحه، به فروش می‌روند.
بدون شک بسیار از طراحان و کارگردانان مراسم، خودشان هم با بازی‌ها بزرگ شده‌اند و می‌دانستند که باید بازی را هم در افتتاحیه‌ی المپیک جای دهند. احتمالا اگر المپیک ۲۰۲۰ توکیو در حال و روز بهتری برگزار می‌شد، حتی شاهد حضور گسترده‌تر بازی‌ها هم می‌بودیم؛ دقیقا مثل همان ویدیوی معرفی المپیک ۲۰۲۰ توکیو در پنج شش سال پیش.
صفحه اصلی بازی - اخبار بازی - تریلر بازی - نقد و پیش نمایش | دیجی‌کالامگ


source

توسط techkhabari

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *