با افزایش تقاضا برای برچسب گذاری داده ها، یک فاجعه اقتصادی ونزوئلا را به زمین صفر برای مدل جدیدی از استثمار نیروی کار تبدیل کرد.
این داستان قسمت دوم از سری MIT Technology Review در مورد استعمار هوش مصنوعی است، این ایده که هوش مصنوعی در حال ایجاد یک نظم جهانی استعماری جدید است. این برنامه توسط MIT Knight Science Journalism Program و مرکز پولیتزر پشتیبانی شد. می توانید قسمت اول و مقاله مقدمه را اینجا بخوانید .
قرار بود این یک شغل جانبی موقت باشد – راهی برای کسب درآمد اضافی. اسکارینا فوئنتس آنایا زمانی که هنوز در کالج بود و در حال تحصیل بود، برای Appen، یک پلت فرم برچسب‌گذاری داده‌های هوش مصنوعی ثبت نام کرد تا موقعیتی با درآمد خوب در صنعت نفت کسب کند.
اما پس از آن اقتصاد در ونزوئلا دچار بحران شد. تورم سرسام آور شد و یک شغل باثبات، زمانی که تضمین می شد، دیگر گزینه ای نبود. کنسرت جانبی او اکنون تمام وقت بود. موقت اکنون آینده قابل پیش بینی
امروزه فوئنتس در کلمبیا زندگی می کند، یکی از میلیون ها مهاجر و پناهنده ونزوئلایی که کشور خود را در جستجوی فرصت های بهتر ترک کرده اند. اما او در خانه گرفتار شده است – هم به دلیل یک بیماری مزمن که پس از تاخیر در دسترسی به مراقبت های بهداشتی ایجاد شده است و هم به دلیل الگوریتم های مبهم که زمان کار و میزان درآمد او را تعیین می کند.
علیرغم تهدیدهای آپن برای انتقام گیری از او، او تصمیم گرفت به عنوان منبعی نامشخص ثبت نام کند. او می‌خواهد مردم بفهمند که زندگی او چگونه است تا بخش مهمی از خط لوله توسعه جهانی هوش مصنوعی باشد و در عین حال ذینفعان کار او نیز با او بدرفتاری کنند و او را نامرئی کنند. او می خواهد افرادی که این کار را انجام می دهند دیده شوند.
Appen در میان ده ها شرکتی است که خدمات برچسب گذاری داده را برای صنعت هوش مصنوعی ارائه می دهد. اگر در Instacart مواد غذایی خریده اید یا در Glassdoor به دنبال کارفرما بوده اید، از چنین برچسب هایی در پشت صحنه سود برده اید. بیشتر الگوریتم‌های بیشینه‌سازی سود، که زیربنای سایت‌های تجارت الکترونیک، دستیارهای صوتی و خودروهای خودران هستند، مبتنی بر یادگیری عمیق هستند، یک تکنیک هوش مصنوعی که برای گسترش قابلیت‌های خود به نمونه‌های برچسب‌گذاری شده متکی است.
تقاضای سیری ناپذیر نیاز به پایگاه گسترده ای از نیروی کار ارزان را برای برچسب گذاری دستی ویدیوها، مرتب کردن عکس ها و رونویسی صدا ایجاد کرده است. پیش‌بینی می‌شود که ارزش بازار تأمین و هماهنگی « کار ارواح » که به‌طور به یاد ماندنی توسط انسان‌شناس مری گری و دانشمند علوم اجتماعی محاسباتی سیدهارت سوری نام‌گذاری شد، تا سال 2030 به 13.7 میلیارد دلار برسد.
طی پنج سال گذشته، ونزوئلا بحران زده به منبع اصلی این نیروی کار تبدیل شده است. این کشور به بدترین فاجعه اقتصادی در زمان صلح که یک کشور در نزدیک به 50 سال گذشته با آن روبرو شده است، درست در زمانی که تقاضا برای برچسب گذاری داده ها در حال انفجار بود، فرو رفت. انبوهی از افراد تحصیل‌کرده که به اینترنت متصل بودند، شروع به پیوستن به پلتفرم‌های crowdworking به عنوان وسیله‌ای برای بقا کردند.
فلوریان الکساندر اشمیت، استاد دانشگاه علوم کاربردی HTW Dresden که ظهور صنعت برچسب‌گذاری داده‌ها را مطالعه کرده است، می‌گوید: «این یک تصادف عجیب بود.
بحران ونزوئلا برای این شرکت‌ها که به طور ناگهانی ارزان‌ترین نیروی کار موجود را به دست آوردند، یک موهبت بوده است. اما برای ونزوئلایی‌هایی مانند فوئنتس، ظهور این صنعت جدید به سرعت در حال رشد در کشورش یک موهبت متفاوت بوده است. از یک طرف، این یک راه نجات برای کسانی است که هیچ گزینه دیگری ندارند. از سوی دیگر، آن‌ها را در معرض استثمار قرار می‌دهد زیرا شرکت‌ها حقوق خود را کاهش داده‌اند، حساب‌های خود را به حالت تعلیق درآورده‌اند، یا برنامه‌های خود را در یک مسابقه مداوم برای ارائه خدمات کم‌هزینه به سیلیکون ولی متوقف کرده‌اند.
جولیان پوسادا، یک کاندیدای دکترا در دانشگاه تورنتو که در مورد تحلیل‌گران داده‌ها در آمریکای لاتین مطالعه می‌کند، می‌گوید: «عدم تعادل قدرت بزرگی وجود دارد. «پلتفرم ها تصمیم می گیرند که کارها چگونه انجام شود. آنها قوانین بازی را تعیین می کنند.»
برای گروهی از کارشناسان رو به رشد، این ترتیب بازتاب گذشته ای استعماری است، زمانی که امپراتوری ها از نیروی کار کشورهای آسیب پذیرتر استثمار می کردند و از آنها سود می بردند، و آنها را از منابع مورد نیاز برای رشد و توسعه فقیرتر می کردند.
اکنون، از آنجایی که برخی از پلتفرم‌ها در جستجوی استخرهای ارزان‌تر نیروی کار، توجه خود را به کشورهای دیگر معطوف کرده‌اند، این مدل می‌تواند به گسترش خود ادامه دهد. آنچه در ونزوئلا آغاز شد، انتظاراتی را در میان بازیگران صنعت هوش مصنوعی ایجاد کرد که چقدر باید برای چنین خدماتی بپردازند، و کتاب بازی برای چگونگی برآورده کردن قیمت‌هایی که مشتریان به آن اعتماد کرده‌اند، ایجاد کرد.
اشمیت می‌گوید: «نمونه ونزوئلا به خوبی نشان داد که چگونه ترکیبی از فقر و زیرساخت‌های خوب است که این نوع پدیده‌ها را ممکن می‌سازد. با ادامه بحران‌ها، به احتمال زیاد کشور دیگری وجود خواهد داشت که بتواند این نقش را ایفا کند.»
از همه چیز، این غول‌های خودروسازی قدیمی بودند که باعث شدند صنعت برچسب‌گذاری داده‌ها منفجر شود.
خودروسازان آلمانی، مانند فولکس واگن و بی‌ام‌و، از اینکه تسلاس و اوبرز جهان تهدید به نابودی کسب‌وکارشان کرده‌اند، وحشت داشتند. بنابراین آن‌ها همان کاری را کردند که شرکت‌های قدیمی هنگام مواجهه با رقابت تازه‌ای انجام می‌دهند: آنها چک‌های سفید نوشتند تا به این روند ادامه دهند.
نوآوری فناوری انتخابی ماشین خودران بود. اشمیت می گوید که غول های خودروسازی شروع به سرمایه گذاری میلیاردها دلار برای توسعه خود کردند و نیاز به حاشیه نویسی داده ها را به سطوح جدیدی رساندند.
مانند همه مدل‌های هوش مصنوعی که بر اساس یادگیری عمیق ساخته شده‌اند، خودروهای خودران به میلیون‌ها، اگر نگوییم میلیاردها، نمونه برچسب‌دار برای آموزش «دیدن» نیاز دارند. این نمونه‌ها در قالب چند ساعت فیلم ویدئویی ارائه می‌شوند: هر فریم به دقت حاشیه‌نویسی می‌شود تا نشانه‌های جاده، وسایل نقلیه، عابران پیاده، درختان، و سطل‌های زباله را شناسایی کند تا ماشین از آن پیروی کند یا از آن اجتناب کند. اما برخلاف مدل‌های هوش مصنوعی که ممکن است لباس‌ها را دسته‌بندی کنند یا مقالات خبری را توصیه کنند، خودروهای خودران به بالاترین سطح دقت حاشیه‌نویسی نیاز دارند. تعداد بیش از حد قاب های دارای برچسب اشتباه می تواند تفاوت بین مرگ و زندگی باشد.
برای بیش از یک دهه، پلتفرم پرجمعیت آمازون Mechanical Turk، یا MTurk، سلطنت کرده بود. این روش که در سال 2005 راه اندازی شد، عملاً راهی برای شرکت ها برای دسترسی به نیروی کار با دستمزد پایین بود که مایل به انجام کارهای تکه تکه بودند. اما MTurk همچنین یک پلت فرم کلی بود: به این ترتیب، نتایج متنوعی تولید کرد و نمی‌توانست پایه کیفیت را تضمین کند.
همانطور که یادگیری عمیق در اوایل دهه 2010 شروع به کار کرد، نسل جدیدی از پلتفرم‌های تخصصی‌تر جمع‌آوری هوش مصنوعی ظهور کرد که به دنبال اطمینان از دقت بهتر با رویکرد عملی‌تر برای مشتریان و کارگران بود. زمانی که خودروسازان در سال 2017 وارد بازار شدند، نه تنها عملکرد بهتر بلکه دقت 99 درصد یا بیشتر را می خواستند. MTurk از بین رفت و پلتفرم های تخصصی کار را به دست گرفتند. دیگر پلتفرم‌های قدیمی‌تر، مانند Appen، با رویکرد جدیدتر سازگار شدند.
یکی از قابل توجه ترین شرکت ها در میان شرکت های تخصصی جدید Scale AI (و هنوز هم هست). در سال 2016 توسط الکساندر وانگ، که در آن زمان دانشجوی 19 ساله MIT بود، تأسیس شد، به سرعت ده ها هزار کارگر حاشیه نویسی را جمع آوری کرد و با مشتریان بزرگی که امروزه شامل تویوتا ریسرچ، لیفت و OpenAI هستند، امضا کرد. مایک ولپی، یک شریک عمومی در Index Ventures در سال 2019 پس از پیوستن به چندین نفر دیگر در تحویل دادن به بلومبرگ گفت : "اگر می‌توانید یک ریکشا بکشید یا داده‌ها را در یک کافی‌نت با تهویه مطبوع جمع‌آوری کنید، این دومی کار بهتری است. این شرکت در مجموع 100 میلیون دلار Scale اکنون 7.3 میلیارد دلار ارزش گذاری شده است. در ماه فوریه، این شرکت از میان چندین شرکت برای ارائه خدمات به وزارت دفاع ایالات متحده تحت یک قرارداد خرید تا سقف 249 میلیون دلار انتخاب شد.
رشد اولیه Scale مبتنی بر توانایی آن در ارائه داده های برچسب دار با کیفیت بالا به سرعت و ارزان است که عمدتاً به لطف نیروی انسانی خام است. در سال 2017، یک پلتفرم روبه‌روی کارگران به نام Remotasks راه‌اندازی کرد تا مجموعه‌ای از پیمانکاران ارزان قیمت ایجاد کند.
برای برخی کارها، Scale ابتدا داده‌های مشتری را از طریق سیستم‌های هوش مصنوعی خود اجرا می‌کند تا برچسب‌های اولیه را قبل از ارسال نتایج به Remotasks، جایی که کارگران انسانی خطاها را تصحیح می‌کنند، تولید کند. برای دیگران، طبق مواد آموزشی شرکت بررسی شده توسط MIT Technology Review، شرکت داده ها را مستقیماً به پلت فرم ارسال می کند. به طور معمول، یک لایه از کارگران انسانی اولین پاس را در برچسب گذاری انجام می دهند. سپس دیگری کار را بررسی می کند. دستمزد هر کارگر به سرعت و دقت بستگی دارد، که آنها را وادار می کند تا وظایف را سریعتر و در عین حال دقیق تر انجام دهند.
در ابتدا، Scale به دنبال پیمانکاران در فیلیپین و کنیا بود. هر دو تناسب طبیعی، با سابقه برون سپاری، جمعیتی که انگلیسی عالی صحبت می کنند و مهمتر از همه، دستمزدهای پایین بودند. با این حال، تقریباً در همان زمان، طبق تحقیقات اشمیت، رقبایی مانند Appen، Hive Micro، و Spare5 از Mighty AI شروع به افزایش چشمگیر ثبت نام از ونزوئلا کردند. تا اواسط سال 2018، حدود 200000 ونزوئلایی برای Hive Micro و Spare5 ثبت نام کرده بودند که 75٪ از نیروی کار مربوطه آنها را تشکیل می دهد.
برای حمایت از روزنامه نگاری MIT Technology Review، لطفاً مشترک شوید .
در سال 2019، Scale رقبای خود را در ونزوئلا دنبال کرد. پس از مشاهده افزایش ثبت نام از کشور، مدیران شرکت فرصتی را دیدند تا یکی از ارزان ترین بازارهای کار جهان را به مرکزی برای فشرده ترین پروژه های حاشیه نویسی لیدار خود تبدیل کنند. شروع به استخدام شدید کارگران ونزوئلا کرد، با استفاده از کدهای ارجاع و کمپین بازاریابی رسانه های اجتماعی که مردم را به این باور رساند که می توانند پول زیادی به دست آورند.
زمان بندی اتفاقی بود در اواخر همان سال، Uber هوش مصنوعی Mighty را خریداری کرد و دسترسی به Spare5 را محدود کرد. برچسب‌زنان آن دسته دسته به Remotasks مهاجرت کردند. سپس در اوایل سال 2020، در آنچه گفته شد راهی برای کمک به ونزوئلایی‌هایی است که از سختی‌های تاریخی عبور می‌کنند، Scale یک صفحه فرود مخصوص ونزوئلا برای Remotasks ایجاد کرد و کاربران را وادار کرد تا به یک ابتکار جدید به نام Remotasks Plus بپیوندند. برنامه فقط دعوتنامه که بعداً در سطح جهانی اجرا شد، به شرکت کنندگان نوید فرصت جدیدی برای دریافت آموزش بیشتر، افزایش درآمد خود از طریق حداقل دستمزد ساعتی و پاداش و ظاهراً پیشرفت در داخل شرکت داد.
در عرض یک ماه، شروع همه گیری جهانی شروع به افزایش تعداد اعضای برنامه کرد. طرح جدید جای پای Scale را در کشور محکم کرد. مقیاس به عنوان انتخاب اصلی در میان استارتاپ‌های برجسته غالب بود. در میان غول های فناوری مانند گوگل، یوتیوب و فیس بوک ظاهر شود. و Hive Micro در میان مشتریان ارزان قیمت با نیازهای سختگیرانه کمتر به کیفیت.
شهری که فوئنتس در آن زندگی می‌کند ، در میان کوه‌ها واقع شده است، یک ساعت رانندگی پرپیچ‌وخم در جنوب مرکز نوپای فناوری کلمبیا، مدلین. این زن 32 ساله با شوهر، مادر، عمه، عمو، و مادربزرگش و همچنین دو سگش (او می‌گوید: «بچه‌های من» در یک آپارتمان مشترک است.
این فضا دو برابر می شود تا آرایشگاه مادرش. همانطور که فوئنتس، یک طرفدار سرسخت انیمه با موهای صورتی و اسطوخودوس، لپ‌تاپ خود را در اتاق نشیمن می‌گذارد، مادرش در آشپزخانه در کنار سه عضو دیگر خانواده در حال پختن ناهار، موهایش را کوتاه می‌کند. سگ کوچکتر از این دو سگ، با یک توتو صورتی و یقه همسان، در کنار پای فوئنتس قرار می گیرد. گل های کاغذی رنگارنگ دیوارها را تزئین می کنند.
در صفحه نمایش او، یک مرورگر صف در حال اجرا او را در Appen نشان می دهد. هر کدام یک عنوان و یک شناسه مشتری ناشناس، و همچنین تعداد واحدهایی را که به آنها تقسیم می‌شود و مقداری که می‌تواند در هر واحد کسب کند (معمولا سنت) نمایش می‌دهد.
این وظایف طیف گسترده‌ای دارند، از برچسب‌گذاری تصویر گرفته تا تعدیل محتوا تا دسته‌بندی محصول (مثلاً تعیین اینکه آیا یک شی در عکس تحت عنوان «جواهرات»، «لباس» یا «کیف‌ها» قرار می‌گیرد). این آخرین نوع کار آنقدر آشنا شده است که فوئنتس دیگر نیازی به ترجمه متن از انگلیسی به اسپانیایی ندارد. برای دیگران، او از Google Translate برای درک استفاده می کند.
برای ادعای یک کار، او کلیک می کند و سیستم دستورالعمل های مشتری را ارائه می دهد. گاهی اوقات آنها واضح هستند. گاهی اوقات آنها نیستند گاهی اوقات هیچ کدام وجود ندارد.
یک کار غیرممکن به نظر می رسد: صفحه نمایش او پر از تصویر ماهواره ای از منطقه ای به شدت جنگلی است. هیچ دستورالعملی وجود ندارد – فقط یک کلید که می گوید "درخت" و "نه درخت"، و یک مکان نما که نشان می دهد او باید قسمت های مربوط به تصویر را مشخص کند. مهم نیست چه روشی را امتحان می کند، هر بار پاسخ او رد شده است. او متقاعد شده است که مشتری می خواهد هر درخت – احتمالاً هزاران – به طور جداگانه ترسیم شود.
همانطور که او چند کار ساده تر را انجام می دهد، تعداد درآمدهای او در گوشه بالا سمت راست به سکه افزایش می یابد. او تا زمانی که به حداقل 10 دلار نرسد نمی تواند پول را برداشت کند و سپس باید آن را به ارز محلی تبدیل کند. در ونزوئلا، این موضوع پیچیده بود: بیشتر مکان‌ها از کیف پول‌های الکترونیکی پول دریافت نمی‌کنند و بازار سیاه مبادله آنها با ارز محلی مملو از کلاهبرداری‌ها و کمیسیون‌های بالا است. اکنون در کلمبیا، حداقل او می تواند از PayPal استفاده کند.
او کار دیگری را که نتوانسته انجام دهد باز می کند – این بار با اعتدال محتوا، و نه برای یک مشتری، بلکه به عنوان یک ارزیابی. اگر او قبول شود، صف وظایف او شروع به دریافت کارهای تعدیل محتوای بیشتری می کند که معمولاً پرداخت بالاتری دارد.
آیا این [فیلم های رسانه های اجتماعی] حاوی هرگونه جنایت یا نقض حقوق بشر است؟ می خواند. در زیر، مجموعه‌ای از پخش‌کننده‌های ویدیو با زیرنویس هر کدام دکمه‌های رادیویی «بله» یا «خیر» چند گزینه‌ای دارند.
(پس از اینکه کریستینا گلدن، سخنگوی Appen گفت که شرکت می‌تواند Fuentes را در صورتی که نام مشتری در این داستان ظاهر می‌شود، فوئنتس را مجازات کند، بررسی فناوری MIT تصمیم گرفت نام پلتفرم رسانه‌های اجتماعی را تغییر دهد).
مشکل این است که پخش کننده های ویدیو خراب هستند و به صورت مستطیل های خالی تیره نشان داده می شوند. این به وضوح یک اشکال است، اما تجربیات گذشته او با خدمات مشتریان Appen نشان می دهد که ارزش این را ندارد که به آنها هشدار دهید. "دوست داری امتحان کنی؟" او می پرسد، امیدوار است کسی که انگلیسی بهتری دارد فقط از زیرنویس ها متوجه شود. اما آنها مبهم و آکنده از زبان عامیانه هستند. این کار بار دیگر غیرممکن است.
فوئنتس در کالج در زمانی که شرکت نفت دولتی ونزوئلا در حال تولید ثروت قابل توجهی برای این کشور بود، در رشته مهندسی نفت و گاز تحصیل کرد. او دانشجوی خوبی بود و یک دوره کارآموزی دریافت کرد، سپس یک پیشنهاد بازگشت برای یک کار تمام وقت. او در راه رسیدن به رویای ونزوئلا بود.
اما در سال آخر برنامه کارشناسی ارشد او، اقتصاد از قبل در حال فروپاشی بود. قیمت نفت در حال کاهش بود و وابستگی تقریباً کامل کشور به این درآمدها، کاهش چشمگیر آن را تهدید کرد.
پس از آن بود که فوئنتس در مورد پلتفرم‌های میکرو کار یاد گرفت و به توصیه دوستانش که «این واقعاً پول می‌دهد» به Appen پیوست. در طول وقفه های نوشتن پایان نامه خود، او 10 تا 15 دلار در هفته را به انتظار فشار مالی آینده از دست داد. مانند بسیاری دیگر، او از یک لپ تاپ آموزشی استفاده کرد که چند سال قبل دولت برای بچه ها صادر کرده بود. چنین برنامه هایی مربوط به دوره ای متفاوت بود. این لپ‌تاپ‌ها از آن زمان به بعد در میان بزرگسالانی که سعی در دسترسی به اقتصاد دیجیتال دارند، فروخته شده و دوباره فروخته شده‌اند.
با فارغ التحصیلی، بحران عمیق تر شد. در نتیجه تورم فوق العاده، پیشنهاد بازگشت او دیگر هزینه های اولیه زندگی را پوشش نمی داد، اما شغل بهتری برای دانشجویانی که دانشگاه را ترک می کردند وجود نداشت. او نگران امنیت خانواده‌اش در صورت ماندن در کشور بود. او حتی مطمئن نبود که آنها قادر به تهیه غذا هستند.
بنابراین در اوایل سال 2019، تنها با پول کافی برای یک هفته مواد غذایی، او و همسرش از مرز به کلمبیا رفتند، جایی که تابعیت دوگانه داشت. یک نسل قبل از آن، در همان جستجوی ثبات، خانواده او مسیر معکوس را طی کردند و کلمبیا را به مقصد ونزوئلا ترک کردند تا از یک بحران متفاوت فرار کنند.
اکنون برنامه این بود که از نو شروع کنیم. در عوض آنها با یادآوری بی امان از وضعیت ناپایدار خود مواجه شدند. سوء تفاهم با صاحبخانه آنها تقریباً آپارتمان خود را از دست داد. سپس، در حالی که شوهرش در تلاش برای گرفتن مجوز کار بود، کارفرمای جدید فوئنتس، یک مرکز تماس محلی، اعلام کرد که به زودی تعطیل خواهد شد.
تحت استرس شدید، زمانی که شروع به تجربه ناراحتی شدید جسمی کرد، به سختی دو بار فکر کرد، و معتقد بود که پس از پایان آشفتگی، این ناراحتی از بین خواهد رفت. اما چند روز پس از شروع کار دیگری در مرکز تماس، او به مدت پنج روز در بیمارستان بستری شد.
پزشک دیابت حاد را تشخیص داد و هشدار داد که بدون درمان فوری او را می کشد. به مدت یک ماه پس از آن، او دچار گرفتگی عضلات ناتوان کننده شد و بینایی خود را از دست داد. وقتی برگشت، ذهنش فوراً به نحوه پرداخت هزینه داروهایش برگشت. بنابراین او لپ تاپ آموزشی قدیمی خود را بیرون کشید و شروع به کار تمام وقت روی Appen کرد.
معلوم شد که پول تقریباً همان مبلغی است که او در مرکز تماس به دست آورده است – ویلسون پانگ، مدیر ارشد فناوری Appen، می‌گوید که شرکت حقوق خود را به ازای هر کار با حداقل دستمزد محل کار هر کارگر تنظیم می‌کند. اما او اکنون می‌توانست در خانه بماند تا بیشتر استراحت کند و بهتر از خود مراقبت کند، که شامل رعایت یک رژیم درمانی فشرده بود. او روی یک لپ‌تاپ قدرتمندتر سرمایه‌گذاری کرد تا وظایف پردرآمدتری مانند برچسب‌گذاری سه بعدی لیدار برای خودروهای خودران را باز کند. او به سرعت هزینه های اولیه و سپس مقداری را جبران کرد.
فوئنتس با یادآوری این قسمت از داستان لبخند می زند. با استخدام شوهرش و درآمدش در Appen به طور متوسط 70 دلار در هفته، او در نهایت توانست بدون نگرانی دائمی در مورد پول نفس بکشد. او می‌گوید، آن روزهای خوبی بودند، زمانی که – برای یک لحظه زودگذر – احساس کرد به انتهای یک تونل طولانی و بدون آفتاب رسیده است.
برای اکثریت سایر ونزوئلایی ها، ترک این کشور غیرممکن بود. کسانی که به حاشیه نویسی داده ها روی آوردند این کار را نه فقط به این دلیل که مشاغل دیگر را از دست داده بودند، بلکه به این دلیل که موجی از جنایت ناشی از افزایش بی ثباتی آنها را در خانه هایشان به دام انداخت.
پوسادا می گوید که کار بر روی پلتفرم ها مورد توجه تمام وقت بسیاری از خانواده ها قرار گرفت. گاهی اوقات والدین و فرزندان به نوبت از رایانه مشترک استفاده می کردند. گاهی اوقات زنان به کارهای خانه رسیدگی می کردند تا مردان خانه شبانه روز کار کنند.
اما همانطور که فوئنتس به زودی متوجه شد، پنجره فرصت کمتر می شد. بلافاصله پس از بسته شدن Spare5 و شیوع بیماری همه گیر، تعداد وظایف در Appen شروع به کاهش کرد زیرا تعداد بیشتری از کارگران به پلت فرم پیوستند. او می‌گوید که قبلاً صف وظایف به‌طور قابل‌اطمینانی 24 ساعت در روز پر می‌شد. حالا به طور فزاینده‌ای خالی شده بود، و کار به‌طور نامنظم و در ساعت‌های فرد می‌رسید.
در حالی که هنوز برای حفظ او کافی بود، کاربرانی که بعداً به آن پیوستند چندان خوش شانس نبودند. Appen حساب های خود را به چهار سطح تقسیم کرد. کاربران باید قبل از اینکه بتوانند به کارهای اضافی در سطوح 2 و 3 دسترسی داشته باشند، وظایف سطوح 0 و 1 را با استانداردی ثابت تکمیل کنند.
با گذشت زمان، وظایف سطح پایین تقریباً وجود نداشتند، که به این معنی بود که سازندگان حساب های جدید مقادیر ناچیزی پول دریافت می کردند. تنها راه نفوذ خرید یک حساب کاربری سطح بالای موجود در یک بازار زیرزمینی بود، اما کسانی که این کار را انجام دادند به دلیل نقض خط‌مشی شرکت، خطر بسته شدن حساب‌هایشان را داشتند.
گلدن می‌گوید که از آن زمان از این مدل مبتنی بر سطح فاصله گرفته است، اما پروژه‌هایش هنوز «صلاحیت‌های خاصی دارند و بنابراین برای همه آزاد نیستند». او می افزاید: «ما به پرداخت بالاتر از حداقل دستمزد افتخار می کنیم و به منشور اخلاقی جمعیت خود پایبند هستیم. ما امیدواریم که پلت فرم ما بتواند چراغی برای ونزوئلایی ها در طول بحران باشد و به کسانی که به آن نیاز دارند کار ارائه دهد.
این باعث شد که Remotasks بهترین گزینه بعدی باشد. (در حالی که Hive Micro ساده‌ترین سرویس برای پیوستن است، آزاردهنده‌ترین کارها را ارائه می‌کند – مانند برچسب زدن تصاویر تروریستی – با رقت‌انگیزترین دستمزد.) اما بلافاصله پس از راه‌اندازی Remotasks Plus، سیستم شروع به نشان دادن شکاف‌های خود کرد. بسیاری از کاربران به سرعت متوجه شدند که ساعات کاری آن‌ها کم‌شمار می‌شود و همین امر باعث کاهش درآمد هفتگی آن‌ها شد. آنها همچنین استانداردهای بالاتری داشتند و خطر تعلیق آنها به دلیل عدم سرعت کافی یا دقیق نبودن بیشتر بود.
"من متوجه شدم که رویکرد آنها این است که هر کاربر را تا حد امکان تخلیه کنند."
مت پارک، معاون ارشد عملیات در Scale، می‌گوید که Remotasks "سرمایه‌گذاری هنگفتی را در آموزش و پشتیبانی برای همه ماموران، از جمله یک تیم پشتیبانی اسپانیایی‌زبان 24 ساعته، دوره‌های آموزشی، جلسات آموزشی زنده، و کانال‌های گفتگوی اجتماعی انجام می‌دهد. او می‌گوید: «کارگران Remotasks Plus از طریق یک برنامه آموزشی بوت کمپ تخصصی آموزش و پشتیبانی بیشتری دریافت کردند. با این حال، کارگران دریافتند که حمایت کافی برای کمک به مردم برای رعایت استانداردهای مورد نیاز وجود ندارد.
چند ماه بعد، Remo Plus درآمد را محدود کرد: هر کسی که بیش از 60 ساعت در هفته کار می کرد، برای زمان اضافی دستمزد دریافت نمی کرد. در همین حال، Scale به کمپین تبلیغاتی خود ادامه داد و ویدیوهایی را در یوتیوب، فیس بوک و اینستاگرام با توصیفات و فیلم های سهام جذاب که پشته هایی از دلار آمریکا را نشان می داد، ارسال کرد.
یکی از دانشجویان دانشگاه که روی Remo Plus کار می‌کرد و از ترس انتقام خواست ناشناس بماند، می‌گوید: «آنها قول ثبات می‌دهند، این را مانند یک شغل طولانی مدت به شما می‌فروشند، و دروغ می‌گویند.
اما وقتی کارگران ناامیدی را تجربه کردند، متوجه شدند که قادر به رفع آن نیستند. کانال های ارتباطی اصلی آنها با شرکت از طریق مربیان، مدیران جامعه، و استخدام کنندگانی بود که اغلب پیمانکاران شرکت نیز بودند.
در نتیجه، آن افراد نه توانایی و نه انگیزه ای برای دفاع از جانب خود داشتند. کارگرانی که سوال می پرسیدند با سکوت، بهانه و بدرفتاری مواجه شدند. ریکاردو هاگینز، مهندس سابق کامپیوتر که کار روی Remo Plus را برای حمایت از همسر و فرزندانش آغاز کرد، می‌گوید که پس از اینکه بیش از حد در مورد کاهش پرداخت‌ها و افزایش حجم کار صحبت می‌کرد، از این برنامه اخراج شد.
پارک می‌گوید: «ما همه شکایات کارگران را جدی می‌گیریم و اتهامات را بررسی می‌کنیم. «دسترسی ممکن است در مواردی مانند عملکرد پایین ثابت یا ارتکاب کلاهبرداری یا هرزنامه لغو شود.»
هرچه زمان می گذشت، برنامه بی نظم تر می شد. پلتفرم مملو از اشکال بود و ممکن بود خراب شود و افراد را با وظایف ناقصی که بعداً به خاطر آن مجازات شدند، رها کند. Scale همچنین برای انتقال پول به ونزوئلا تلاش کرد و در یک نقطه از PayPal به کیف پول دیجیتال AirTM تغییر داد، که بهتر از بولیوارها، واحد پول محلی پشتیبانی می‌کرد. در سرور Discord که Scale در ابتدا منحصراً برای شرکت‌کنندگان ونزوئلا راه‌اندازی کرد، که بررسی فناوری MIT به آن دسترسی پیدا کرد، کارگران اغلب از تاخیر پرداخت‌ها برای هفته‌ها یا حتی ماه‌ها شکایت داشتند.
در آغاز سال 2021، Scale پاداش های خود را کاهش داد و درآمد کارگران را حتی بیشتر کاهش داد. در ماه آوریل، سرانجام Remo Plus را به طور کامل تعطیل کرد و همه را به پلتفرم استاندارد Remotasks بازگرداند. بسیاری از کارگران می گویند هرگز پرداخت نهایی خود را دریافت نکرده اند، اگرچه پارک می گوید سوابق شرکت نشان می دهد "هیچ پرداخت معوقه یا درخواست پشتیبانی مرتبط با حقوق از این برنامه وجود ندارد." یکی از کارگران اسکرین‌شات‌هایی از یک اختلاف پرداخت هشت ماهه با خدمات مشتری را نشان داد که نماینده در نهایت بدون دریافت پولش به عنوان حل‌شده علامت‌گذاری کرد.
برخی از کارگران شایعاتی شنیدند مبنی بر اینکه شرکت برنامه را به عنوان مجازات افرادی که از سیستم سوء استفاده کرده اند بسته است. در Discord، Scale رسما به کارگران گفت که این برنامه یک آزمایش بوده و آزمایش اکنون به پایان رسیده است.
برای بسیاری، ضربه شلاق باعث مختل شدن معیشت آنها – و ابزار بقای خانواده آنها شد. هاگینز می‌گوید: «از رفتاری که آنها با ما داشتند، متوجه شدم که رویکرد آنها این بود که هر کاربر را تا حد امکان تخلیه کنند، و سپس آنها را از بین ببرند و کاربران جدید را وارد کنند.»
این روزها، فوئنتس با نگرانی در کنار کامپیوترش منتظر است و آماده است تا در یک لحظه شروع به کار کند. چند هفته، هوشیاری بیش از حد او منجر به هیچ چیز نمی شود. دیگران از 6 تا 8 دلار سود می‌آورد که از آستانه برداشت پول خود کوتاه می‌آید. گاهی اوقات یک کار پردرآمد ظاهر می شود و او در چند ساعت 300 دلار به دست می آورد.
درآمدهای بادآورده اغلب به اندازه ای به دست می آیند که متوسط درآمد او قابل تحمل باشد. اما آنها همچنین به اندازه کافی نادر هستند که او را به رایانه خود متصل نگه دارند. اگر یک کار خوب ظاهر شود، فقط چند ثانیه برای ادعای آن وجود دارد و او نمی تواند فرصت را از دست بدهد. یک بار در حالی که در حال پیاده روی بود، کاری را از دست داد که برای او 100 دلار درآمد داشت. اکنون او پیاده‌روی خود را به تعطیلات آخر هفته محدود می‌کند، زیرا آموخته است که مشتریان معمولاً وظایف خود را در ساعات کاری خود ارسال می‌کنند.
او ناامیدی خود را در گروه های تلگرام و دیسکورد سایر ونزوئلایی ها در Appen ابراز می کند. اعضا استراتژی ها و هک ها را برای افزایش درآمد خود معامله می کنند. آنها همچنین ابزارهای توسعه یافته توسط جامعه را به اشتراک می گذارند تا کار را آسان تر کنند. Fuentes از تعدادی از این ابزارها استفاده می کند، از جمله یک برنامه افزودنی مرورگر که هنگام ظاهر شدن یک کار جدید زنگ هشدار را به صدا در می آورد. حتی موقع خواب هم صدایش را با صدای بلند نگه می‌دارد تا نیمه‌شب او را بیدار کند.
یک گروه به طور خاص به او کمک کرده است تا درآمد خود را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. Appen کارهای مختلفی را برای کارگران مختلف ارسال می کند و توزیع را بر اساس سیگنال های مختلفی از جمله مکان، سرعت و مهارت آنها استوار می کند. در حالی که اعضای گروه مکانیسم دقیق را نمی دانند، اما می دانند که هر کدام وظایف متفاوتی را دریافت می کنند. و با کم شدن کار روی Appen، آنها متوجه شدند که می توانند به یکدیگر دسترسی داشته باشند.
گروه اکنون وظایف را با هم ترکیب می کند. هر زمان که وظیفه ای در صف یک عضو ظاهر می شود، آن شخص URL مخصوص کار را برای افراد دیگر کپی می کند. هرکسی که روی آن کلیک می‌کند، می‌تواند آن را به‌عنوان وظیفه خود ادعا کند، حتی اگر هرگز در صف خودش ظاهر نشده باشد. سیستم کامل نیست هر وظیفه دارای تعداد محدودی واحد است، مانند تعداد تصاویری که باید برچسب گذاری شوند، که وقتی چندین عضو به طور موازی یک وظیفه را ادعا می کنند، سریعتر ناپدید می شوند. اما فوئنتس می‌گوید تا زمانی که روی پیوند کلیک کند قبل از اینکه از بین برود، پلتفرم به او اجازه می‌دهد هر واحدی را که باقی مانده است تکمیل کند و آپن پرداخت خواهد کرد. او می گوید: «همه ما به یکدیگر کمک می کنیم.
این گروه همچنین پیگیری می کند که کدام شناسه مشتری باید اجتناب شود. برخی از مشتریان در درجه‌بندی عملکرد کار سختگیر هستند، که می‌تواند باعث تعلیق حساب ویرانگر شود. فوئنتس می گوید که تقریباً هر یک از اعضای گروه حداقل یک مورد را تجربه کرده است. وقتی این اتفاق می‌افتد، نه تنها به کارهای جدید، بلکه به هر درآمدی که برداشت نشده است دسترسی خود را از دست می‌دهید.
زمانی که این اتفاق برای فوئنتس رخ داد، او ایمیلی دریافت کرد که می‌گفت یک کار را با «پاسخ‌های غیر صادقانه» انجام داده است. وقتی او درخواست تجدیدنظر داد، خدمات مشتری تأیید کرد که این یک خطای اداری است. اما بر اساس ارتباطات بررسی شده توسط MIT Technology Review، هنوز ماه ها طول کشید تا از Google Translate برای نوشتن پیام ها به زبان انگلیسی استفاده کرد تا حساب کاربری او بازگردانده شود. گلدن می‌گوید: «ما… چندین ابتکار برای افزایش زمان پاسخ‌دهی داریم. واقعیت این است که روزانه هزاران درخواست داریم و بر اساس اولویت پاسخ می‌دهیم».)
گلدن می‌گوید Appen افزایشی را در کارگرانی مشاهده کرده است که آن‌ها را «تقلب» می‌داند، مانند استفاده از VPN برای استقرار خود در کشورهای با دستمزد بالاتر، به همین دلیل است که این شرکت فعالانه به دنبال این رفتارها می‌گردد و حساب‌هایی را که غیرقانونی تلقی می‌شوند، می‌بندد. او می‌گوید: «تیم پشتیبانی ما فعالانه با هر مشارکت کننده در مورد وضعیت آنها کار می‌کند تا هرگونه سوء تفاهم را اصلاح کند. اما کارگران می گویند این دقیقاً انتظارات غیر واقعی پلتفرم و سیاست های خوشحال کننده است که آنها را به یافتن راه حل های خلاقانه سوق می دهد.
از زمان خاموش شدن Remo Plus، شرایط Remotasks نیز بدتر شده است. کارگران می گویند که این پلت فرم همچنان باگ و گاهی گمراه کننده است، در حالی که پرداخت ها غیرقابل اعتمادتر شده است. برخی می توانند ساعت ها را صرف تکمیل وظایف کنند تا متوجه شوند که تنها کسری از کل مبلغ فهرست شده در هر شغل را دریافت کرده اند. برخی دیگر می گویند قطع ناگهانی برق در اواسط کار می تواند کار آنها را پاک کند و به قیمت دستمزدی که به دست می آوردند، تمام شود. (پارک می‌گوید: «این پلت‌فرم برای ذخیره خودکار کار وظیفه‌گر در طول فرآیند طراحی شده است.)
آنها با ما طوری رفتار می کنند که انگار ما انسان نیستیم.
همانطور که Remotasks به گسترش جهانی خود ادامه می دهد، حاشیه نویسان در ونزوئلا نیز به طور فزاینده ای مشکوک شده اند که با آنها متفاوت از همتایان خود در کشورهای با درآمد بالاتر رفتار می شود. حاشیه نویسان در شمال آفریقا، جایی که این پلت فرم در دو سال گذشته گسترش یافته است، همین را می گویند: مقیاس حقوق آنها را در عرض چند ماه بیش از یک سوم کاهش داده و درآمد را متوقف کرده یا حتی از آن حذف کرده است، و برخی از کارگران را با پرداخت های معلق منفی مواجه کرده است. (به عبارت دیگر، آنها بر اساس اسکرین شات های ارائه شده به MIT Technology Review، آنها به Scale بدهکار هستند).
کارگران در ونزوئلا و شمال آفریقا می گویند حاشیه نویسان فیلیپینی و اروپایی که با آنها صحبت می کنند هرگز چنین بدرفتاری را تجربه نکرده اند. پارک می‌گوید: «پرداخت‌ها بر اساس پروژه تعیین می‌شوند، نه بر مبنای جغرافیایی،» و اضافه می‌کند که «در موارد نادر، Remotasks با اشکالاتی مواجه شده است که منجر به نمایش تخمین‌های پرداخت نادرست می‌شود.»
Scale همچنین سعی کرد از مقاومت کارگران در برابر این تغییرات جلوگیری کند. اخیراً هنگامی که گروهی از حاشیه نویسان آفریقای شمالی به دنبال مبارزه با کاهش شدید حقوق بودند، با تلافی مواجه شدند. با توجه به اسکرین شات های Discord ویژه پروژه و هشت کارگری که خطر بسته شدن حساب های Remotasks خود را برای صحبت در مورد تجربیات خود داشتند، این شرکت تهدید کرد که هر کسی را که در «انقلاب ها و اعتراضات» شرکت کند، ممنوع خواهد کرد. کارگران می گویند که Scale همچنین یک سیستم سهمیه جدید ایجاد کرده است که اگر کارگران تعداد مشخصی از وظایف را در یک زمان معین انجام ندهند، از پروژه حذف می کند. کارگران تخمین می زنند که حدود 20 نفر از آنها قبلاً بوت شده اند.
حسام اشرف اسماعیل، مدیر سابق اجتماعی در Remotasks که به نمایندگی از هشت کارگر صحبت می‌کرد، می‌گوید: «آن‌ها با ما طوری رفتار می‌کنند که ما انسان نیستیم، مثل اینکه ما لیاقت این را نداریم که پول کافی به دست آوریم.»
پارک می‌گوید: «در ماه فوریه، نرخ‌های پرداخت برای این پروژه به‌روزرسانی شد تا با میانگین پرداخت‌های سایر پروژه‌های مشابه Remotasks هماهنگ شود. "Remotasks متعهد به پرداخت دستمزدهای منصفانه در هر منطقه ای است که ما فعالیت می کنیم … ما به طور مرتب ارزیابی و به روز رسانی حقوق خود را انجام می دهیم."
MIT Technology Review حساب Remotasks خود را در ونزوئلا ایجاد کرد تا شهادت کارگران را تأیید کند. تجربه گیج کننده و نابخشودنی بود. درک دستورالعمل های کار با صفحات و صفحات اطلاعات فنی دشوار بود. یک تایمر در سمت چپ بالای صفحه، بدون ضرب‌الاجل مشخص یا راهی آشکار برای توقف آن برای رفتن به حمام، علامت زده می‌شود. (پارکس می‌گوید که این یک تایمر عدم فعالیت است که وظیفه‌ای را به استخر باز می‌گرداند تا شخص دیگری اگر کارگر آن را برای مدت طولانی ناقص رها کند، ادعا کند.) به نظر می‌رسد سه اشتباه ما را به صفحه دستورالعمل‌ها بازگرداند. گاهی اوقات پلت فرم بارگیری نمی شود.
در طول آموزش، مطالب یک GIF از یک زن را نشان می داد که در حال دوش گرفتن اسکناس های دلاری بود. در بالا، به زبان اسپانیایی نوشته شده بود: "اگر حاشیه نویسی با کیفیت بالا ایجاد کنید و قوانین پروژه را با دقت دنبال کنید، می توانید غرامت بالایی دریافت کنید." پس از دو ساعت کار، که شامل تکمیل یک آموزش و 20 کار به ازای هر یک پنی بود، آندریا پائولا هرناندز، گزارشگر مستقر در ونزوئلا در این مقاله، 0.11 دلار آمریکا به دست آورد. پارک می گوید کارگران در ونزوئلا به طور متوسط کمی بیش از 90 سنت در ساعت درآمد دارند.
سیمالا لئونارد، دانشجوی علوم کامپیوتر در دانشگاه نایروبی که هوش مصنوعی مطالعه می‌کند و چندین ماه روی Remotasks کار می‌کند، می‌گوید که پرداختی به حاشیه‌نویس‌های داده «کاملاً ناعادلانه» است. او می گوید که برنامه های گوگل و تسلا برای خودروهای خودران میلیاردها ارزش دارند و توسعه دهندگان الگوریتمی که روی این فناوری کار می کنند با حقوق شش رقمی پاداش می گیرند.
او می‌گوید در همین حال، افرادی که «بنیادی‌ترین بخش یادگیری ماشین» را انجام می‌دهند، دستمزد ناچیزی دریافت می‌کنند. "بدون داده هایی که به خوبی برچسب گذاری شده اند، مدل ها نمی توانند به درستی پیش بینی کنند."
به موازات ظهور پلتفرم‌هایی مانند Scale، شرکت‌های جدیدتر برچسب‌گذاری داده‌ها به دنبال ایجاد استاندارد بالاتری برای شرایط کاری هستند. آنها خود را به عنوان جایگزین های اخلاقی ، ارائه دستمزدها و مزایای ثابت، آموزش خوب در محل کار، و فرصت هایی برای رشد و ارتقاء شغلی معرفی می کنند.
اما این مدل هنوز هم تنها بخش کوچکی از بازار را به خود اختصاص داده است. میلاگروس میسلی، کاندیدای دکترا در دانشگاه فنی برلین که دو شرکت از این قبیل را مطالعه می‌کند، می‌گوید: «شاید زندگی 50 کارگر را بهبود بخشد. "
چنین شرکت هایی همچنین توسط بازیکنانی که مایل به رقابت تا انتهای جدول هستند، محدود می شوند. میسلی می‌گوید که برای رقابتی نگه داشتن قیمت‌های خود، شرکت‌ها به طور مشابه کارگرانی را از جمعیت‌های فقیر و به حاشیه رانده شده (جوانان کم درآمد، پناهندگان، افراد دارای معلولیت) تامین می‌کنند که به همان اندازه در برابر استثمار آسیب‌پذیر هستند.
این امر به ویژه در طول همه‌گیری، زمانی که برخی از این شرکت‌ها شروع به کاهش استانداردهای خود کردند، مشهود بود. آنها دستمزدهای خود را کاهش دادند و ساعات کار را طولانی تر کردند زیرا مشتریان بودجه ها را سخت تر کردند و مازاد عرضه ناگهانی کار در بازار باعث کاهش میانگین هزینه حاشیه نویسی داده ها شد. این بر کارمندانی مانند جانا، یک کارگر مستقر در کنیا تأثیر گذاشته است که از ما می‌خواهد از نام واقعی او استفاده نکنیم و می‌گوید درآمد رو به کاهش او دیگر از فرزندش حمایت نمی‌کند. او اکنون دو کار را انجام می دهد. او هر روز به طور تمام وقت در شرکتی کار می کند که به عنوان پیشگام در برچسب گذاری داده های اخلاقی شناخته می شود. در شب، او به Remotasks وارد می شود و از ساعت 3 صبح تا صبح کار می کند. "به دلیل کرونا، شما گزینه ای ندارید. شما فقط به روزهای بهتر امیدوار هستید،" او می گوید.
پوسادا می‌گوید، اما آن روزهای بهتر بدون حمایت و مقررات بین‌المللی هماهنگ برای محدود کردن میزان پایین آمدن صنعت، نمی‌آیند: «پلتفرم‌ها می‌توانند حرکت کنند. اگر فیلیپین نیست، پس ونزوئلا. اگر نه ونزوئلا، پس جای دیگری.»
در واقع، Scale به گسترش فراتر از ونزوئلا ادامه داده است. در طول همه‌گیری، اردوگاه‌های مجازی در سراسر آسیا، آمریکای لاتین، آفریقای جنوب صحرا و کشورهای عرب‌زبان ارائه داد. بر اساس داده های ترافیک وب از تحلیلگر ترافیک Semrush، نسبت ورود به Remotasks از ونزوئلا در حال کاهش است.
داده‌های تبلیغات اینترنتی نشان می‌دهد که این کشور به طور خاص کنیا را با تبلیغات پولی هدف قرار داده است و کمپ‌های بوت حضوری در نایروبی برگزار کرده است. کالوین اوتینو، یک کارگر ساکن کنیا که پس از چهار ماه سکو را ترک کرد، می‌گوید: «حدس می‌زنم آنها می‌دانند که مردم اینجا با مشکل مواجه هستند.»
فوئنتس از روزی می ترسد که آپن نیز بتواند او را رها کند. علیرغم استرس و سختی هایی که ایجاد کرده است، او همچنان سپاسگزار است. او در اتاق نشیمن خود می گوید: «من به خاطر این سکو زنده مانده ام. پلتفرم های دیگر پرداخت را متوقف کرده اند، اما Appen همیشه آنجا بوده است.
در عین حال، او آرزو می‌کند که رهبری آپن بتواند ببیند که کارگران چقدر فداکار هستند و برای مراقبت از آنها تلاش بیشتری می‌کرد. او می گوید: «امیدوارم در چهار تا پنج سال آینده، آپن بتواند به یک کارفرمای سنتی تبدیل شود. آنها می دانند که ما وجود داریم، که می توانیم بیمار شویم، به امنیت و مراقبت های بهداشتی نیاز داریم.
گلدن می‌گوید: «ما به مشارکت‌کنندگان خود افتخار می‌کنیم و سخت کار می‌کنیم تا فرآیندهای داخلی را بهبود بخشیم تا تجربه بهتری برای آنها داشته باشیم. ما می‌خواهیم او بداند که او را می‌شناسیم و با وضعیت او همدردی می‌کنیم.»
وقتی خورشید شروع به غروب می کند، فوئنتس از عمویش می خواهد که عکسی بگیرد. وقتی سگش را در آغوش می‌گیرد لبخندش از روی ماسکش می‌تابد. پس از سال‌ها خدمت به پلتفرم و مشتریانش به عنوان یک کارگر ناشناس، او می‌خواهد مردم چهره‌اش را ببینند و نام او را بدانند.
چند هفته بعد، او عکس را با یک پیام ارسال می کند: "ما را فراموش نکنید."
آخرین هوش مصنوعی تصویرسازی OpenAI شگفت‌انگیز است، اما سؤالاتی را در مورد اینکه منظور ما از هوش چیست، ایجاد می‌کند.
کلماتی که مردم برای توصیف تجربیات سفر خود به کار می برند، می تواند به داروهای بهتری برای درمان بیماری های روانی منجر شود.
یک سال پس از غافلگیری زیست شناسان، AlphaFold نحوه کار محققان را تغییر داد و DeepMind را در مسیر جدیدی قرار داد.
یک سری بررسی فناوری MIT به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه هوش مصنوعی با سلب مالکیت جوامعی که قبلاً سلب مالکیت شده‌اند، عده‌ای قدرتمند را غنی می‌کند.
پیشنهادهای ویژه، داستان های برتر، رویدادهای آینده و موارد دیگر را کشف کنید.
از اینکه ایمیل خود را ثبت کردید، متشکریم!
به نظر می رسد مشکلی پیش آمده است.
ما در ذخیره تنظیمات برگزیده شما با مشکل روبرو هستیم. سعی کنید این صفحه را بازخوانی کنید و یک بار دیگر آنها را به روز کنید. اگر همچنان این پیام را دریافت می‌کنید، با فهرستی از خبرنامه‌هایی که می‌خواهید دریافت کنید، از طریق customer-service@technologyreview.com با ما تماس بگیرید.
گزارش‌های عمیق ما نشان می‌دهد که اکنون چه خبر است تا شما را برای اتفاقات بعدی آماده کند.
اشتراک در برای حمایت از روزنامه نگاری ما
© 2022 بررسی فناوری MIT

source

توسط techkhabari